En ook een aantal redenen waarom Libië niets met de volksopstanden van de Arabische Lente te maken heeft, integendeel zelfs.
Het vervelende is namelijk dat verschillende Nato-landen doelbewust (en al héél ver voor de oorlog) met de salafisten samen gingen werken (inclusief leden van wat we in andere landen Al Qaeda plegen te noemen) om het Gaddafi-regime weg te krijgen.
Officieel heet zijn omverwerping een deel van de Arabische Lente te zijn (een volksopstand waar ik op zichzelf achter sta), en ik zal niet beweren dat Gaddafi een aardige man was. Maar in Libië spelen er hele andere geopolitieke belangen. Libië opereerde namelijk in grote mate zelfstandig van het internationale monetaire systeem, en was juist afstand aan het nemen van het neoliberalisme, in tegenstelling tot de Egyptische en Tunesische despoten Mubarak en Ben Ali. Die laatsten verkochten hun landen uit aan het IMF, via Structural Adjustment Programs, wat simpelweg inhoudt dat de publieke sector kapotbezuinigd moest worden in ruil voor onbetaalbare leningen.
In Tunesië werden velen hierdoor tot de rand van de economische afgrond gedreven, uiteindelijk uitmondend in de wanhopige zelfverbranding van Mohammed Bouazizi. Dit werd de inleiding tot de Tunesische opstand.
In Egypte hebben, en dit is in Nederland zeer onderbelicht gebleven, stakende arbeiders een zeer grote rol gespeeld in het omverwerpen van Mubarak.
In Libië eisten “rebellenleiders”, bestaande uit expats die banden hebben met westerse neocon-denktanks, via social media dat de VN en de NATO onmiddelijk moesten ingrijpen, vanwege bombardementen die er uiteindelijk helemaal niet waren geweest, volgens satellietwaarnemingen.
Ik kan je als voormalig fanatiek twitteraar vertellen dat er lustig en opvallend massaal door “rebellen” werd getwitterd, zogezegd vanuit Libië, hetgeen een hele prestatie was, aangezien internet down was. Behalve in hotels in Tripoli, en daar zaten nu juist geen rebellen.