>Flashback: geheim destabilisatieprogramma tegen Iran

>De VS en (fundi-financiers) Saudi-Arabië zijn betrokken bij een geheime destabilisatie-campagne tegen Iran, zo melden o.a. Raw Story en The Atlantic.

De operatie zou, volgens auteur David Samuels, onder meer financiële steun aan guerillagroepen behelsen, en heeft ook tot bomaanslagen en aanvallen op Iraanse legereenheden geleid. Bovendien zou er een verband bestaan met de dood van de Iraanse kerngeleerde Ardashir Hosseinpour. De Saudi’s zouden zo’n $ 300 miljoen bijdragen aan de operatie.

Mogelijk zullen ook Iraanse raffinaderijen het doelwit worden, aldus Samuels. Lees verder

In het licht van dit nieuws is het volgende bericht interessant:

Iran arrests 10 at border with “spying” gear – TV

TEHRAN (Reuters) – Iranian border guards detained 10 people who illegally entered the country from Pakistan carrying $500,000 in cash, maps of “sensitive areas” and “modern spying cameras”, state television said on Sunday.

The arrests took place in the volatile Iranian border province of Sistan-Baluchestan, which has seen an upsurge in unrest and is a favourite route of drug smugglers.

The report did not give details or make clear when the group was detained, saying more information would be made available in coming days.

In February, a booby-trapped car blew up a bus owned by Iran’s elite Revolutionary Guards in the city of Zahedan in the province, killing at least 11 people and wounding 31 others. Lees verder

Naar aanleiding van deze berichtgeving stelt SP-Kamerlid Harry van Bommel Kamervragen aan de minister van Buitenlandse Zaken:

1. Hebt u kennis genomen van berichten in de Amerikaanse pers dat de regering van de VS een geheim destabilisatieprogramma tegen Iran is begonnen, waarbij met Israël een bondgenootschap van gematigde soennitische landen is aangegaan, met als gezamenlijk doel de Iraanse regering te doen afzetten door middel van aanslagen op de olie-industrie en het vergroten van de spanningen tussen het centrale gezag in Teheran en diverse etnische minderheden? (1)

2. Hebt u tevens kennis genomen van het feit dat financiering van deze campagne, geschat op 300 miljoen dollar, voor rekening komt van Saoedi-Arabië?

3. Deelt u mijn mening dat een dergelijk programma een gevaarlijke en ongewenste daad van agressie is tegen Iran, omdat het in strijd is met het internationaal recht en dat dit programma moet worden afgekeurd? Zo ja, op welke wijze zult u uw afkeuring overbrengen? Indien neen, waarom niet. Impliceert dat, dat u dit beleid goedkeurt? Kunt u dat toelichten?

Bron

Laten we wel wezen: alle berichtgeving over gesprekken tussen Iran en de VS ten spijt, Iran staat nu eenmaal op de oorlogsagenda van de neo-cons, die er niet voor terugdeinzen om onderhandelingen over de Iraanse nucleaire ambities te dwarsbomen, als dat zo uitkomt.

Aanvulling 13 juni 2009 op dit eerder geplaatste blog:

Krijgt het genoemde destabilisatieprogramma nu resultaat? Is de “zege” van Ahmadinejad eigenlijk een klassieke death trap voor onwillige regeringsleiders? Kan. Maar volgens sommigen is het eigenlijk zo dat de haviken in VS en Israël juist blij zijn met Ahmadinejad, omdat hij een wat grotere mond heeft dan Mousavi, zijn tegenkandidaat. Het is natuurlijk een beetje lastig om een nieuwe demonisatiecampagne te moeten beginnen tegen wéér een nieuwe president.

14 juni: voorlopig lijkt de zittende regering zelf ook niet echt haar best te doen om een democratische uitstraling te hebben. Ik snap de voorkeur van de neocons voor Ahmadinejad, maar dat neemt niet weg dat er nauwelijks bewijs is voor fraude, maar wel sterke aanwijzingen voor gestook vanuit Israël, via fake-accounts op Twitter.

Zie ook de comments op Zaplog

17 juni: Obama: het maakt niet uit wie er wint

We zullen het zien. Hieronder alvast een stukje voorgeschiedenis. Zie verder Iran op Zaplog.

25 juni: Hoe een levend Iraans meisje een propagandamiddel voor het westen werd..

>Molukse lessen voor Marokkanen die radicaliseren

>Hoewel de voorgeschiedenis van Molukkers in Nederland beduidend anders is dan die van Marokkanen, hebben beider wegen inmiddels tot vergelijkbare situaties geleid. Youssef Azghari schreef er in Trouw een behartenswaardige column over.

Morgen is het precies dertig jaar geleden dat Nederland opgeschrikt werd door een treinkaping. Jonge geradicaliseerde Zuid-Molukkers vroegen met deze terroristische daad aandacht voor hun strijd voor de republiek der Zuid-Molukken. Zo wilden zij de Nederlandse regering dwingen hun droom te realiseren. Hun verblijf hier was immers maar tijdelijk. Ooit zouden ze terugkeren naar hun beloofde land. De kaping, die met geweld werd beëindigd, had grote impact op de Zuid-Molukse gemeenschap. Hun trots werd gekrenkt en hun imago daalde tot ver onder het vriespunt. Plotseling zagen veel Nederlanders de Molukkers als het grootste gevaar voor hun rechtsstaat. Ze werden extra in de gaten gehouden en de media brachten de radicalisering onder Molukkers, die hier geboren en getogen waren, breed in beeld.

Het gevolg was dat Molukkers, die veelal geconcentreerd en in aparte wijken wonen, zich met het schaamrood op hun kaken terugtrokken. Ze voelden zich gestigmatiseerd en niet begrepen. Later hebben de Molukkers het heft in eigen hand genomen en zijn ze de problemen, zoals ontsporing en radicalisering onder Molukse jongeren, zelf te lijf gegaan. Binnen twee generaties keerde de rust in eigen gelederen terug en verbeterde hun imago. Tegenwoordig vormen ze met de Indische Nederlanders het voorbeeld van geslaagde integratie.

Dat er parallellen zijn te trekken met andere minderheidsgroepen, spreekt voor zich. Zo doen Marokkanen nu hetzelfde als de Molukkers na de treinkaping.

Lees hele column