Woede en verdriet om #MH17 zijn terecht, maar baseer ze niet op fabels (met updates)

Opmerking vooraf: deze blogpost wordt HIER dagelijks geupdate. Gelieve bij plaatsing op andere websites hier rekening mee te houden. –  Non-Dutch readers: hit the translation button in the sidebar, or underneath the post –  You can find daily updates to this blogpost HERE – Johnito 29/07

De aanslag op vlucht MH17 van Malaysian Airlines, waarbij 298 mensen om het leven kwamen, heeft  in Nederland zeer veel mensen persoonlijk geraakt. Onder de passagiers waren namelijk 193 landgenoten te betreuren, die op 23 juli 2014, tijdens de dag van nationale rouw, massaal werden herdacht.

Ook op mijn werk zetten we tegen 16:00 alle machines even uit, om een minuut stilte voor de slachtoffers in acht te nemen. Ik vond het een indrukwekkend moment, en los van de schuldvraag omtrent de aanslag, vind ik het zonder meer terecht dat we stil hebben gestaan bij het verdriet dat de nabestaanden is aangedaan. Eerder op woensdag kondigde ik op Facebook en Diaspora aan dat ik de rest van de dag geen posts zou delen omtrent de situatie in Oekraïne, omdat naar mijn gevoel er een tijd van bezinning, en een tijd voor debat hoort te zijn.

Wat mij betreft is het nu tijd voor een publiek debat over de aanslag, maar zéker ook over het voortraject en de omstandigheden waarin deze tragedie zich heeft voltrokken. Eerlijk gezegd is het zelfs maanden óver tijd, aangezien aan de publieke opinie duidelijk te merken is dat we, voor wat betreft de schuldvraag, opzichtig in een bepaalde richting worden geduwd.

De Russische president Poetin en/of de ‘pro-Russische separatisten’ hebben het gedaan, zo dienen wij te geloven, ongeacht of daar afdoende bewijzen voor zijn, en zonder ook maar serieus de vraag te stellen of zij er maar enig belang bij hebben.

De manier waarop door veel media de publieke opinie gestuurd wordt, gaat ver, héél erg ver. RTL Nieuws presteerde het zelfs om essentiële onderdelen van de volgende uitspraak van een rouwende nabestaande weg te knippen:

‘Zeer bedankt meneer Poetin, leiders seperatisten of Oekraïnse regering voor het vermoorden van mijn lieve en enige kind.’

Dit veranderde RTL Nieuws in de volgende kop:

Selectie_001

Toch wel een heel groot verschil met de strekking van het origineel, al wordt de getroffen vader in de rest van het artikel dan weer wel correct geciteerd.

Maar het lijdt geen twijfel dat de kop het belangrijkste is dat blijft hangen in de hoofden van lezers. Dat over de rug van slachtoffers en nabestaanden voor ons wordt bepaald wie de daders zullen zijn, vind ik echter te bizar voor woorden, en dan druk ik me wel héél voorzichtig uit. ‘Schofterig’ is misschien meer van toepassing.

Overigens heb ik RTL onlangs ook nog aangesproken op hun schijnheilige berichtgeving over een incident met hakenkruizen tijdens een pro-Gaza protest in Den Haag, afgezet tegen hun poeslieve berichtgeving over de fascistische hordes in zowel het Europese parlement als Oekraïne. Lees het hier.

Selectie_004Ik hoor u al denken: ‘Fascistische hordes in Oekraïne? Bedoel je die pro-Russische separatisten?’

Ehm, nee dus. Mocht die vraag inderdaad in je opgekomen zijn, of iets van die strekking, dan laat dat precies zien hoe groot het informatiegat is over de situatie in Oekraïne. En ik twijfel er geen moment aan dat dit zijn weerslag heeft op de manier van berichtgeven over de MH17, en vooral over de  vraag wie verantwoordelijk is.

Opvallend is dat, vanaf het moment dat het nieuws over de vliegramp brak, door media en politici in de VS en de EU scherp werd ingezet op het dehumaniseren en framen van de rebellen in Oost-Oekraïne. Waarmee eventuele bewijzen voor de verantwoordelijkheid van rebellen voor de publieke opinie automatisch irrelevant worden. Je zou een parallel kunnen trekken met het dehumaniseren van Palestijnen in Gaza, door o.a. minister Frans Timmermans, die ook rondom Oekraïne een extreem kwalijke rol speelt. Dat wordt later in deze post duidelijk.

Frappant is ook de morele verontwaardiging over een FIFA-feestje ter gelegenheid van de opening van een WK-stadion. Hierbij was de Russische president Putin aanwezig. Emotioneel gezien is de woede begrijpelijk, zeker voor wat betreft de nabestaanden van de MH17-slachtoffers, en het laat ook zien dat zowel FIFA als Putin hier een empathisch gebrek hebben.  Maar je kunt je serieus afvragen of die woede vooral is ontstaan omdat de beschuldigende vinger van meet af aan richting de ‘pro-Russische separatisten’ is gegaan, en daarmee ook richting Rusland zelf. Ook al zijn daarvoor nauwelijks concrete aanwijzingen, laat staan bewijzen. Maar daarover later meer.

De Duitse CDU-politicus Füchs presteerde het ondertussen om dit te roepen:

  “Een land dat niet eens kan garanderen dat vliegtuigen probleemloos kunnen overvliegen, zou geen WK moeten organiseren”  

Dat de EU (inclusief Duitsland) het rampgebied nog steeds als grondgebied van Oekraïne beschouwt, en derhalve alléén het regime in Oekraïne die garantie moet kunnen geven, zullen we verder maar vergeten.

Wat FIFA betreft: wanneer je tijdens het WK van dit jaar op social media iets zei over de flagrante mensenrechtenschendingen in Brazilië, ten behoeve van het toernooi, kon je rekenen op virtuele lynchpartijen, ontvriendingen, en opmerkingen als ‘Hou op met dat gezeur, laat ons nu even genieten, we lossen dat later wel op.’ Dat waren dan enkele tijdelijk even niet zo sociale activisten, voor wie voetbal, als het erop aankomt,  blijkbaar toch echt boven alles gaat. Alsof de onvrijwillig dakloze families uit de favela’s daar iets mee opschoten, laat staan de doden die te betreuren vielen door het beruchte Braziliaanse politiegeweld. Erg veel verontwaardiging was er, buiten enkele internationale alternatieve websites en progressieve nieuwswebsites, niet over te vinden. De verontwaardiging over het FIFA/Putin-feestje komt op mij dan ook nogal gehyped over, passend in het principe van, zoals Paul Craig Roberts het uitdrukt, ‘Guilt By Insinuation.’

Maar goed, ik dwaal af. Het ging over die door mij genoemde fascistische hordes. Daar gaan we vanzelf komen. Eerst ga ik dieper in op de manier waarop de ‘pro-Russische separatisten’ gedehumaniseerd worden, teneinde de neuzen in de publieke opinie dezelfde kant op te krijgen, namelijk richting rebellen en Rusland.

Zomaar een greep uit de talloze, vaak ongefundeerde insinuaties:

De rebellen zouden bezittingen van de slachtoffers in het rampgebied plunderen.

De rebellen zouden met de zwarte dozen hebben geknoeid, aldus de vice-premier in het (zojuist uiteengevallen) regime van Oekraïne, Volodomyr Groysman. Klopt niet.

De gestolen trouwring: is een hoax.

De knuffelbeer als trofee voor een barbaarse pro-Russische separatistische terroristische rebel: ook een hoax (het kostte me opvallend veel moeite om dit NOS-artikel via zoekmachines terug te vinden)

Creditcard van slachtoffer zou zijn misbruikt.Diens zwager ontkent dit.

Er zou door rebellen gerommeld zijn met de lichamen, en geprobeerd zijn om ‘bewijsmateriaal te laten verdwijnen.’  Wederom: hoax.

Ondertussen gebruikte onze minister van Buitenlandse Zaken, Frans Timmermans,  juist een aantal van deze, door mainstream media in Oekraïne gepushte leugens in zijn veelgeprezen ‘krachtige’ en ‘emotionele’ toespraak tot de VN: hij noemde daar de rebel die een trouwring in een doosje stopte, zelfs een ‘thug’, terwijl uit de originele video toch écht iets heel anders blijkt.

Zie hier:


Nu zou je natuurlijk kunnen zeggen dat hij niet alle informatie had, en zo tot deze conclusie kwam.

Maar het spijt me, dat kan ik zelf moeilijk geloven. Mijn vertrouwen in de goede bedoelingen van Timmermans is al in mei, voor zover dat na eerdere affaires nog mogelijk was, voorgoed verdwenen. En ik zal laten zien waarom.

Maar eerst nog een paar hoaxes, die als feiten in de media worden gepresenteerd:

De rebellen zijn terroristen, althans, volgens de leiders in Kiev en hun propagandamachines. Zouden de Maleisische experts, onderweg naar de rampplek, daar óók zo over denken, nadat ze er getuige van waren dat de rebellen ongewapende burgers probeerden te beschermen tegen aanvallen van regime-troepen?

Een vooraanstaande rebellenleider, Aleksander Khodakovsky, zou hebben toegegeven dat de rebellen in het bezit waren van het BUK-raketsysteem, waarmee ‘vermoedelijk het toestel van Malaysian Airlines is neergeschoten.’ Ook zou hij hebben toegegeven dat de installatie, na de aanslag, mogelijk terug naar Rusland is gesmokkeld om bewijzen weg te werken. In werkelijkheid heeft hij dat helemaal NIET toegegeven, maar had hij het over de juridische implicaties van een theoretisch scenario. En dat is dan ‘bewijs’ voor de betrokkenheid van de rebellen: zie het complete filmpje met wat Khodakovsky werkelijk heeft verteld, en schakel de ondertiteling in. Dat maakt het beter te begrijpen. Totaal andere strekking dan via de media naar buiten is gekomen. Maar goed, wie geeft er nog om feiten?


Dan was er nog een video opgedoken waarin een BUK-installatie richting Rusland zou worden getransporteerd, met twee ontbrekende raketten.

Dit zou dan ‘bewijs’ zijn dat de rebellen, gesteund door de Russen, de aanslag hebben gepleegd. Ook dit verhaal is echter debunked. De video is namelijk gemaakt in Krasnoarmiysk, een plaats gelegen in door Kiev gecontroleerd gebied, 80 kilometer van de rampplek, en 120 kilometer van de Russische grens. Als deze installatie al voor de aanslag is gebruikt, ligt het daarom voor de hand dat het in ieder geval NIET door rebellen is gedaan.

En zo zijn er wel meer (in naam van het maidan-regime) gefabriceerde YouTube-clips, zoals de beruchte geluidsopnamen waarin rebellen zouden praten over een zojuist neergeschoten vliegtuig, en ook deze video’s zijn, op zijn zachtst gezegd, uiterst twijfelachtig qua geloofwaardigheid. (check de timestamps)

Dit is echter wel het soort ‘bewijsmateriaal’ waar het Amerikaanse State Department gebruik van maakt:

Een andere tactiek, die we ook kennen uit de twee Irak-oorlogen, is ‘Fixing The Intelligence.’

De doorgaans goed geïnformeerde Robert Parry schreef eerder deze week:

‘What I’ve been told by one source, who has provided accurate information on similar matters in the past, is that U.S. intelligence agencies do have detailed satellite images of the likely missile battery that launched the fateful missile, but the battery appears to have been under the control of Ukrainian government troops dressed in what look like Ukrainian uniforms.

 

Waarop Amerikaanse intelligence officials bekendmaakten dat mogelijk een ‘deserteur’ uit het Oekraïense leger de aanslag heeft gepleegd. Hierover schrijft Parry:

That statement about a possible “defector” might explain why some analysts thought they saw soldiers in Ukrainian army uniforms tending to the missile battery in eastern Ukraine. But there is another obvious explanation that the U.S. intelligence community seems unwilling to accept: that the missile may have been launched by someone working for the Ukrainian military.

In other words, we may be seeing another case of the U.S. government “fixing the intelligence” around a desired policy outcome, as occurred in the run-up to war with Iraq.

 

Overigens is het niet zo dat de rebellen geen vliegtuigen uit de lucht schieten. Integendeel, dat doen ze vaker dan het regime lief is. Maar het gaat hierbij wél om militaire vliegtuigen, die de burgerbevolking komen bombarderen.

In een gesprek met Amy Goodman van Democracy Now, zegt emeritus hoogleraar Russische studies Stephen Cohen het zo, en het geldt tevens voor het Nederlandse en Europese publiek:

Selectie_006De aanvallen zijn misschien nog niet zo hevig als die van Israël op Gaza, (kan ik moeilijk beoordelen als part-time toetsenbord-activist) maar het aantal burgerdoden in Donbass, door toedoen van het regime, ligt zeker rond de 400.

Op Facebook circuleren inmiddels veel hogere cijfers, die echter lastig te verifiëren zijn. Dat krijg je wanneer niemand er om maalt dat journalisten die hierover verslag willen uitbrengen straffeloos door het regime ontvoerd worden, zoals deze week o.a.  Graham William Phillips. Inmiddels is hij gedeporteerd, en mag hij het land drie jaar lang niet meer in. Persvrijheid is mooi, nietwaar?

Maar hoe kwam ik ook alweer op die ‘fascistische hordes?’

Daarvoor moeten we eerst terug naar het begin van de ‘Euromaidan‘-opstand, welke uiteindelijk leidde tot de coup in februari 2014. De opstand begon, althans volgens de algemeen aanvaarde versie zoals we die in Nederland kennen, omdat de toenmalige president Yanukovich ter elfder ure afzag van het tekenen van een vrijhandelsverdrag met de EU. De demonstranten zouden bang zijn om weer in de greep van Rusland te komen.

Zelf had ik echter meteen zoiets van: ‘Huh? Euromaidan? Pro-EU? Als die mensen hun sociale situatie willen verbeteren, moet je dan echt de neoliberale politiek van de EU en het dito keurslijf van het IMF als ideaal gaan nastreven? Hebben ze niks van Griekenland geleerd?’

Het laat zich raden: ik was meteen sceptisch over deze, in de westerse media en politieke kringen, opvallend veel aandacht en vooral steun genererende opstand. 

Hetzelfde gold in die periode ook voor hernieuwde en gewelddadige pogingen van de rechtse oppositie in Venezuela om een opstand te veroorzaken. Die echter veel minder steun van de bevolking kreeg dan bepaalde bloggers de wereld wilden doen geloven.  Typisch was dan weer dat een opstand in Bosnië dit voorjaar (de #BosnianSpring ) veel minder de aandacht trok. Wellicht had dat te maken met het feit dat de opstand expliciet niet-nationalistisch van aard was, en bovendien waren de eisen van de bevolking volledig in strijd met de neoliberale privatiseringsdrang waar juist EU en IMF om bekend staan.

Dat mijn scepsis niet onterecht was, bleek al snel; hoewel het Euromaidan-protest zéker niet alleen uit neonazi’s en fascisten bestond, kregen met name anarchisten en linkse Borotba-activisten te maken met intimidatie en geweld door rechtsradicalen, welke zo’n 30% van het totale aantal demonstranten uitmaakten.

Om het nog erger te maken, lekte op 4 februari 2014 een telefoongesprek uit tussen de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken Victoria Nuland, en de Amerikaanse ambassadeur in Kiev, Geoffrey Pyatt.

Het gesprek haalde voornamelijk de publiciteit door Nuland’s uitspraak “Fuck the EU“, maar de rest van het gesprek raakte daardoor, onterecht, ondergesneeuwd. Hieruit bleek duidelijk dat de Amerikanen aanstuurden op ‘regime change‘ in Oekraïne, waarmee de spontaniteit van de Euromaidan-opstand opeens een stuk twijfelachtiger werd. Niet alleen werd door de Amerikanen de voorkeur gegeven aan een regering geleid door Arseniy Yatsenyuk, van oligarch Yulia Tymoshenko’s Vaderland Partij, maar, in de woorden van nogmaals Stephen Cohen:

Now, this guy—I’m bad on Ukrainian names. Tyagnybok, that they say has got to play a role, he’s the leader of the Freedom Party, the Svoboda Party, but a large element of that party, to put it candidly, is quasi-fascist. And they’re prepared to embrace this guy. This is the guy, by the way, that Senator John McCain in November or December went to Kiev and embraced. Either McCain didn’t know who he was, or he didn’t care. The United States is prepared to embrace that guy, too—anything to get rid of Yanukovych, because they think this is about Putin. That’s all they really got on their mind.

Laten we niet naïef zijn; wie een alleswetende NSA heeft, weet ook wie er een fascist is of niet. Punt.

Verder werd de huidige president Poroshenko in een Wikileaks-document, gedateerd op 28 april 2006, als volgt omschreven:

Our Ukraine (OU) insider Petro Poroshenko

Waarmee duidelijk werd dat Poroshenko al sinds 2006 ‘in the pocket’ van de Amerikaanse regering(en) zat, ongetwijfeld niet voor een bakje thee zo nu en dan.  En zo wordt er wel meer niet verteld over deze opstand voor democratie en vrijheid en meer van dat moois.

De vraag in hoeverre de Maidan-opstand van ‘buitenaf’ is aangezwengeld is dan ook zeer legitiem. Een duidelijke indicatie daarvoor is deze passage uit het SP ledenorgaan ‘Spanning:’

 10349873_646638378743756_4005218299710314928_nBron: SP Spanning, Editie April 2014

Daarnaast stimuleert de VS, via een netwerk van internationale NGO’s, verscheidene opstanden in zogenaamde ‘targeted states.’

Dit gebeurt o.a. via het door Ronald Reagan opgerichte National Endowment for Democracy (NED). Het hoeft geen betoog dat deze opstanden alleen gesteund worden in landen waar dat, in geopoiltiek opzicht, goed uitkomt. De opstand in Bahrain kreeg deze steun in ieder geval niet. Robert Parry zegt over de NED:

“NED, a $100 million-a-year agency created by the Reagan administration in 1983 to promote political action and psychological warfare against targeted states, lists 65 projects that it supports financially inside Ukraine, including training activists, supporting ‘journalists’ and promoting business groups, effectively creating a full-service structure primed and ready to destabilize a government in the name of promoting ‘democracy.’”

Op de website van ANSWER, waar bovenstaand citaat vandaan komt, staat in hetzelfde artikel het volgende:

The new coup-led government was selected by a rump session of the parliament when many elected members could not show up to vote for fear of physical attack. It is filled with fascist and semi-fascist forces, as well as powerful billionaire oligarchs. The fascist forces promote hatred toward Russians, Jews, Poles and other minorities.

During the past year these forces have been vandalizing the anti-fascist monuments and memorials that honor the Ukrainian and other Soviet military veterans who gave their lives to defeat Nazism in World War II. The new coup government immediately initiated laws to ban the Communist Party of Ukraine as many of its offices were torched around the country. The new government also banned the use of Russian, Hungarian, Romanian, Greek, Tatar and others as officially recognized minority languages.

Inderdaad, we zijn aangekomen bij de eerder door mij aangehaalde ‘fascistische hordes.’

Want wáár hebben de huidige opposanten van Kiev, voornamelijk in Donbass en de inmiddels door Rusland geannexeerde Krim, nu werkelijk mee te maken, dat ze reden zien om zich massaal tegen het nieuwe regime te verzetten? Welnu, extreemrechtse Maidan-activisten, waaronder leden van de al eerder genoemde milities van Pravy Sektor (Rechtse Sector), zagen er geen been in om, live gestreamd , een tentenkamp van ongewapende demonstranten aan te vallen, waarna de laatsten het vakbondsgebouw tegenover het kamp invluchtten.

De fascisten reageerden daarop met ongekend bruut geweld (zeer schokkende beelden), waarbij tientallen doden (sommige bronnen spreken van meer dan honderd) vielen aan de kant van de anti-Kiev demonstranten. 

Let wel, dit werd via internet grotendeels live gestreamd. En hoe reageerde de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Frans Timmermans, toen hij hierover ingelicht en bevraagd werd door enkele van mijn Facebook-contacten, waarvan er één overigens in Sebastopol woont en werkt?10566636_821414807877692_1561366938_n

10524390_821414787877694_189077454_n  10571510_821414784544361_972014823_oDe minister doet de massamoord in Odessa af als ‘Russische propaganda’, en claimt dat niet de NAVO of de EU blaam treffen. Terwijl deze twee instanties (inclusief de VS) willens en wetens met fascisten in zee zijn gegaan. Hopelijk begrijpen jullie nu waarom ik totaal niet geloof in de oprechte emotie van Frans Timmermans. Ik vind de man gewoon uiterst kil, berekenend en doodeng.

En dat meen ik, zeker omdat ik hem een week later ook nog even in een Haags café tijdens een verkiezingsshowtje hoorde spreken. Helaas heb ik er geen opnames van. Maar de Oekraïense expats die (ivm Odessa) aanwezig waren zullen het ongetwijfeld beamen.

Een hoorzitting in het Europees parlement over de massamoord in Odessa, waarbij ook nabestaanden van slachtoffers aanwezig waren, werd bijgewoond door slechts 15 (merendeels geschokte) Europarlementariërs. Bovendien werd de hoorzitting verstoord door een groep Maidan-activisten. Nederlandse politici heb ik hier verder niet over gehoord.

Wat in dit verband niet onvermeld mag blijven: militieleden van de Right Sector zijn opgegaan in de Nationale Garde, welke een belangrijke rol speelt bij de aanvallen op burgers in de Donbass. Deze vonden zelfs plaats op de dag van de vliegramp.

Niet dat de aanwezigheid van de fascisten in de Nationale Garde erg veel helpt. De troepen van Kiev leggen het namelijk steeds vaker af tegen de oppositionele zelfverdedigings-units in het oosten.

Waarmee we tevens een mogelijk motief hebben voor het neerhalen van de MH17 door de troepen van Kiev.

Ik denk zelf namelijk dat de aanslag door Kiev is gepleegd, aangezien Moskou, dat samen met enkele andere naties, net is gestart met de BRICS bank, totaal geen belang heeft bij een NATO artikel 5 naar aanleiding van een aanval op een NATO-lidstaat (Nederland dus). De rebellen hebben, zo hebben we eerder kunnen vaststellen, zo goed als zeker de middelen en/of kennis niet om dit te doen, en bovendien kost het ze al moeite genoeg om internationale sympathie en aandacht te krijgen voor hun strijd tegen de oligarchen, neonazi’s en fascisten van het huidige regime in Kiev. De internationale gemeenschap (lees EU/VS/IMF) heeft namelijk nog steeds in haar hoofd dat de maidan-coup al de revolutie was.

Het verkrijgen van internationale steun door de oppositie gaat natuurlijk niet lukken met een aanslag op een passagiersvliegtuig, dat spreekt voor zich. Of je moet, na alle medialeugens, nog steeds geloven dat we in het oosten met barbaarse ‘subhumans’ te maken hebben. Maar dan lijkt het me tijd om even over je eigen normen en waarden te gaan nadenken.

Screenshot original text Embassy Ukraine on subhumansInmiddels is deze tekst aangepast op de website van de ambassade in de VS. Bron

De enige partij die er wél belang bij heeft om NATO-troepen aan hun kant te krijgen, is het regime zelf. En langzaam maar zeker lijkt dit ook bewaarheid te worden. Nederland en Australië sturen, althans volgens de Telegraaf, commando’s, en de VS stuurt ‘militaire adviseurs‘ naar Oekraïne. Dit terwijl de krant van slapend Nederland eerder al van een mogelijke Amerikaans/Nederlandse ‘invasie’ in Oekraïne repte, naar aanleiding van de aanslag op MH17.

Zo zitten we dus ineens in een situatie waarin militairen uit NATO-landen op de stoep staan van de Russen, in een uitermate vloeibare en explosieve situatie. Wát kan de reden zijn om een regelrechte oorlog tussen NATO en Rusland te riskeren, waarin NATO zich bovendien aan de kant van fascisten ziet geplaatst?

Het antwoord? Verschillende mogelijkheden, die wel héél belangrijk moeten zijn om er een wereldoorlog voor te riskeren. Eerder noemde ik al BRICS (want ‘tegen de neoliberale Washington Consensus‘); ook het TTIP-vrijhandelsverdrag is al eens genoemd als mogelijke reden voor westerse bemoeienis met Oekraïne. Echter, waar we zeker niet omheen kunnen is schaliegas, waarover westerse olie-en gasmaatschappijen al likkebaardend naar Oekraïne kijken. Terwijl ik dit schrijf, meldt het Russische persbureau Itar-TASS dat het Oekraïense leger bezig is met de installatie van schaliegas-installaties in Slavyansk, dit ondanks eerdere protesten vanuit de bevolking.

Voor je me nu van het verspreiden van complottheorieën gaat beschuldigen, wil ik in dit verband wijzen op één van de meest opvallende complottheorieën van de laatste tijd: niemand minder dan Anders Fogh Rasmussen. Jawel, niemand minder dan de NATO-baas blijkt de traditionele aluhoedjes naar de kroon te steken:

Zijn beschuldigingen (voor zover verzet tegen fracking iets fouts kan zijn) zijn uiteraard voer voor de nodige hoon. Toch kan het geen toeval zijn dat Rasmussen deze uitspraken over milieuorganisaties, fracking en Rusland doet op het moment dat er op de Oekraïense schaliegasvelden wordt geaast. En gezien de tegenstand vanuit de bevolking, niet alleen tegen Kiev, maar ook tegen fracking, zal militaire of politionele steun meer dan welkom zijn voor het regime.

Aanvulling 26-07:Liedetecter‘ herinnerde me nog even aan het stuk over Joe Biden’s zoon R. Hunter Biden, die aan het hoofd staat van een bedrijf dat naar schaliegas wil gaan boren in Oost-Oekraïne. Waarvoor dank, ik was het vergeten.

Overigens wil ik niet claimen dat ik alleswetend ben, voor wat betreft de schuldvraag.

Misschien héb ik het gewoon mis, en is het vliegtuig wél door de Russen of door rebellen neergeschoten, al of niet per ongeluk. Ik ben uiteindelijk vooral een politiek en maatschappelijk geëngageerde blogger, activist, muziekhobbyist en nul-urencontract arbeider. Géén professionele onderzoeker, politicoloog, forensisch expert of wetenschapper. Net als duizenden anderen op het internet.

Ik vind wel dat de nabestaanden van de vliegramp recht hebben op de waarheid. En mijns insziens kan die, gezien alle geopolitieke belangen, maar op één manier echt gevonden worden:

Als de Amerikanen, Russen en het Oekraïense regime nu eens al hun intel en ‘bewijsmateriaal’ open source beschikbaar stellen aan internationale onderzoekers. Het onderzoek kan dan transparant plaatsvinden. Anno 2014 bestaan hier gewoon de middelen voor. Zelf dacht ik hierbij aan Project Demos, maar dit lijkt nog in ontwikkeling te zijn.

Vermoedelijk zullen de betrokken diensten er niet over peinzen om hun informatie publiekelijk beschikbaar te stellen, al is het opvallend dat de Russen een stuk uitgebreider zijn in de info die ze wél beschikbaar hebben gesteld, vergeleken met de Amerikanen.

Tot die tijd zou zo’n open sourced onderzoek natuurlijk alsnog kunnen plaatsvinden, met publiekelijk beschikbaar materiaal.

Tot slot:

Zoals elke ingrijpende gebeurtenis, is ook de aanslag op MH17 er één die veel speculaties oproept.

Zoals hierboven duidelijk aangetoond is, komen die speculaties vaak van politici en media, maar ook op internet doen allerlei theorieën de ronde (het begrip ‘complottheorie’ reserveer ik voorlopig voor NATO-chef Rasmussen).

Eén theorie die ik bewust niet heb meegenomen is de ‘MH17 is the MH370’ – theorie. Hoewel de verdwijning van de MH370, de  kennelijke discrepanties in staartnummers van de MH17 en de getuigenis van een rebel over ‘lichamen die niet vers zijn’ zeker de nodige vragen oproepen, heb ik niet de tijd gehad om me hier verder in te verdiepen. Ik weet ook niet of er plausibele verklaringen voor zijn te vinden, en ben van mening dat bijvoorbeeld grondpersoneel, betrokken bij het onderhoud van het vliegtuig, zich hierover eerst zou moeten uitspreken.

Ik ben bekend met de foto die één van de passagiers heeft genomen van het vliegtuig op Schiphol, heb deze ook als screenshots, maar kies ervoor om deze niet te plaatsen. Voor serieus onafhankelijk onderzoek in de toekomst wil ik ze uiteraard beschikbaar stellen, mocht dat nodig zijn.

Gisteren kwam ook de Russische krant van oligarch Aleksander Lebedev, Novaya Gazeta, met een kop: ‘Vergeef ons, Nederland.’

Wat je zou kunnen opvatten als een ‘Russische’ schuldbekentenis, zonder werkelijk bewijs. Hierover kan ik alleen maar zeggen dat Lebedev vermoedelijk zo zijn eigen agenda heeft. Hij staat bekend als ex-KGB agent, politieke tegenstander van Putin, intrigant en bovendien mede-eigenaar van de Britse krant Evening Standard. Deze tabloid staat o.a. bekend om de openlijke steun aan de Britse Tories en David Cameron, tijdens verschillende recente verkiezingen. Of het iets bewijst? Misschien niet. Maar het zegt mogelijk wel iets over welke belangen Lebedev zelf dient, bij het ophitsen van Nederland tegen Rusland en de anti-Kiev rebellen. Zie ook het laatste opiniestuk van David Cameron, waarin uiteraard geen woord  gerept wordt over de fascisten aan de kant van de EU en NATO.

Dan is er ook nog dit:  het is bijzonder schadelijk voor het proces van waarheidsvinding wanneer nep-bewijzen worden verspreid en gedeeld, óók wanneer dit het door mij niet geliefde regime in Kiev in een kwaad daglicht stelt.

Recent voorbeeld is een (net iets te mooi en scherp) filmpje, zogenaamd van de Meteosat 8 weersatelliet, dat zou bewijzen dat er een raket vanaf door Kiev gecontroleerd gebied werd afgeschoten. EUMetsat zelf ontkent dat deze beelden van hun afkomstig zijn, en ik zie geen enkele reden waarom ze erover zouden liegen. Ook voorstanders van het antifascistisch verzet hebben hier niks aan, het brengt alleen maar het verzet in diskrediet, en nog meer steun voor de fascisten.

De woede en het verdriet om de aanslag zijn zeer terecht, maar ik hoop dat ik met deze blogpost heb bijgedragen aan het ontzenuwen van fabels en mythen waarop met name de woede is gebaseerd.

Nooit meer fascisme! Peace.

10444554_266627363537194_968042977632946143_n

KLIK HIER VOOR DAGELIJKSE UPDATES – CLICK HERE FOR DAILY UPDATES

 Dit blog vraagt niet om donaties, en gebruikt ook geen third-party ads. Wil je dit blog echter toch ondersteunen, dan kan dat op een heel gemakkelijke manier: luister regelmatig naar me op Deezer of Spotify. Met elke stream steun je niet alleen mij, maar ook Edward Snowden en overlevers van mensenhandel. Meer info daarover vind je hier. Wil je echter toch een donatie doen? Dat kan. Download mijn nummers vanaf Bandcamp, en betaal wat je wilt, vanaf 0 Euro. Alvast bedankt!-J.

Vertel eens, hoe pakt die revolutie uit voor je?

Ik weet nu al dat deze blogpost veel uitgebreider gaat worden dan ik van plan was. Dat heeft alles te maken met het woord “revolutie.”

Revolutie is namelijk een thema dat anno 2012 veelvuldig de journaals, de kranten en actualiteitenrubrieken domineert. En dat is wel eens anders geweest.

In Griekenland en Spanje zwellen, ondanks zwaar politiegeweld, de protesten tegen de EU/IMF-bezuinigingen, waarmee vooral gokkende grootbanken worden gesteund, aan tot ongekende proporties. De geplaagde Spaanse en Griekse bevolking kan daarbij op groeiende steun rekenen van solidaire demonstranten in geheel Europa, die beseffen dat het niet om een strijd tussen noord en zuid gaat, maar tussen de wereldbevolking en de financiële elite.

In de Verenigde Staten is de Occupy-beweging nog altijd actief, o.a. om mensen tegen illegale huisuitzettingen te beschermen. En onlangs lukte het Occupy Wall Street zelfs weer om in New York Zucotti Park te “heroveren.”

In Canada ontaarde een studentenprotest in een langdurig breed volksverzet tegen het neoliberale beleid van de regering Harper. Hetzelfde geldt voor Mexico. In Nieuw-Zeeland groeit het protest tegen de uitverkoop van publieke bezittingen. In de Indonesische hoofdstad Jakarta werd onlangs massaal gedemonstreerd tegen slechte arbeidsvoorwaarden en uitbuiting.

Het ziet er naar uit dat Nederland nog niet toe is aan massale straatprotesten, gezien de recente  ontwikkelingen rond Occupy Utrecht, Occupy Amsterdam en Occupy Den Haag.

Wel werd er een sterk gecoördineerde actie gehouden om uitgeprocedeerde vluchtelingen bij te staan in Ter Apel, waarmee activistisch Nederland liet zien nog altijd een naam hoog te houden voor wat betreft het opkomen voor de meest kwetsbaren.

Maar de “revolutie” in Nederland lijkt zich vooralsnog te beperken tot de parlementaire weg, in de aanloop naar de verkiezingen van 12 september. Of dit iets gaat opleveren zonder een sterke, activistische buitenparlementaire machtsbasis is nog de vraag, maar we gaan het zien.

Nieuwe partijen, zoals de Piratenpartij, MenS en mogelijk SOPN lijken, in ieder geval online, een sterk groeiende aanhang te genereren. Waarbij de Piratenpartij de grootste  kans op een zetel maakt. Ook de Partij voor de Dieren staat stabiel in de plus.

Het ook door Occupy en andere activisten zwaar bekritiseerde, en door Eurofiele neoliberalen omarmde ESM werd in Nederland door de Tweede en Eerste Kamer geratificeerd, hetgeen ongetwijfeld een rol speelt in de sterk groeiende steun voor de SP, die tegenstemde.

De partij is nu in sommige peilingen de grootste partij, en tegenwoordig de belangrijkste concurrent voor de ideologische tegenpool bij uitstek, de VVD. Dit terwijl die andere grote ESM-tegenstander, de PVV, aan de eigen geregisseerde haatzaaierij, interne verdeeldheid en de dictatoriale neigingen van Geert Wilders ten onder lijkt te gaan. Niet onverwacht, en wat mij betreft ook helemaal niet erg.

We hebben namelijk geen verdeeldheid nodig, maar een geïnformeerde bevolking die weet dat ze een gezamenlijke tegenstander hebben, namelijk de financiële mafia.

Ondanks het schijnbare tekort aan actiebereidheid in Nederland, zijn er toch wat initiatieven geweest, zoals Dag der Verandering en Rondje Binnenhof (online overigens nog altijd actief via een wekelijkse livestream).

De redenen waarom occupy en de indignados-beweging is ontstaan zijn natuurlijk bij lange na niet verdwenen. Daarom wordt op dit moment gewerkt aan Plein Publiek, een combinatie van cultuur, muziek, politiek, activisme en publiek debat op straat.

De bedoeling is dat dit een regelmatig terugkerende manifestatie wordt, waarin actuele thema’s op laagdrempelige en interactieve wijze in historische context worden gezet.  De première hiervan is voorlopig gepland in het weekend voorafgaand aan de verkiezingen van 12 september . Hier kom ik een volgende keer nog op terug.

Ik stel voor dat je even een leespauze neemt, met een positief filmpje. Ga je nodig hebben.

httpv://youtu.be/oIQdYXCKUv0
Voorafgaand aan de onrust in Europa ging de Arabische Lente, waarbij beelden van gewelddadige straatgevechten onze beeldbuis dagelijks vullen.

Maar hier is iets geks mee aan de hand.

De revolutie die de laatste maanden het meeste de aandacht trekt is namelijk die in Syrië. Wat oorspronkelijk gezien werd als een logische voortzetting van de Arabische Lente, begonnen in Tunesië en Egypte, is in Syrië uitgegroeid tot een full blown burgeroorlog (of correcter: een verkapte invasie) met mogelijk regionale consequenties. De vraag is natuurlijk: hoe heeft het zover kunnen komen?

Nu heb ik, in tegenstelling tot bijvoorbeeld  Lizzie Phelan, nooit zo’n hoge pet op gehad van het Assad-regime. Het is en blijft de leider van een hardcore politiestaat, en bovendien was Bashar Al-Assad medeplichting aan de martelpraktijken die sinds de regering Reagan door de CIA werden uitbesteed, o.a. aan Syrië.

Van mij hoef je dus geen sympathie te verwachten voor Assad. Als de meerderheid van de Syriërs van het regime af zou willen, dan hebben ze mijn zegen, al hebben ze die niet nodig. Dat gezegd hebbende: de meeste inwoners van het land staan achter Assad. Ook nu nog vinden er regelmatig massale pro-Assad-demonstraties plaats. En wat massaslachtingen betreft, laten rebellen zich niet onbetuigd.

Natuurlijk zal men al gauw zeggen dat deze pro-Assad demonstraties onvrijwillig plaatsvinden, een beeld dat logischerwijs ontstaat vanwege zowel de gebrekkige persvrijheid in Syrië, als het totale gebrek aan objectieve berichtgeving in Europa en de VS, over de aard van de opstand in het land.

Toch is er ruim voldoende documentatie voorhanden om een kritische kijk op de Syrische opstand te rechtvaardigen. Hier verwees ik in een blogpost van vorig jaar al voorzichtig naar, en later nog eens hier.

Volgens Sami Ramadani, politiek activist en voormalig Iraaks dissident onder het regime van Saddam Hoessein, is het oorspronkelijk vreedzame en anti-imperialistische protest in Syrië gekaapt door de SNC (Syrian National Council) en de FSA (Free Syrian Army). Beide organisaties worden gesteund door NATO, Qatar en de Saudische dictatuur.

Dat mag zo zijn, maar bovendien onderhouden de kopstukken van deze organisaties warme banden met figuren uit de internationale politieke en financiële elite, waaronder elementen binnen de neocon-cabal, waarmee George W. Bush zich had omringd. Eén van de belangrijkste woordvoerders namens de SNC is Bassma Kodmani, een expat woonachtig in Parijs, die overigens tweemaal te gast is geweest op de Bilderberg-conferentie.

Een andere woordvoerder namens de “Syrische oppositie” is Radwan Ziadeh, die zich namens de SNC met “buitenlandse betrekkingen” bezig houdt. Ziadeh schreef, samen met 54 radicaalrechtse neoconservatieven in Washington, een brief aan de Amerikaanse president Obama, waarin werd opgeroepen tot militair ingrijpen in Syrië. Hier zul je NOS-correspondent Sander van Hoorn niet zo snel over horen.

Pikante bijkomstigheid is dat Generaal bd Wesley Clark in 2006 wereldkundig maakte dat de crazies, oftewel de neoconservatieven, vast van plan waren om binnen vijf jaar zeven regimes omver te werpen, al of niet met militaire of anderssoortige middelen. Waaronder die in Libië en Syrië:

httpv://youtu.be/qjd3bGQjN9U
 

Gezien de aartsconservatieve inslag van deze lobby, is het niet raar om te denken dat ze daarbij bij tijd en wijle gelegenheidscoalities aan zouden kunnen gaan met hun even aartsconservatieve tegenpolen in Saudi-Arabië, Qatar en de VAE. Hetgeen dus ook is gebeurd. Je hoeft je overigens geen illusies te maken over het punt dat we nu een andere president in de VS hebben. Meet Droney Obama.

 

Net als bij Libië stelt dat feit westerse activisten voor een akelig dilemma; echter, het is een dilemma dat alleen bestaat wanneer je jezelf niet goed informeert over de geopolitieke context waarin de situatie in Syrië zich heeft ontwikkeld.

Vele activisten, waaronder ikzelf, voelen automatisch de neiging om een volksopstand te steunen, zeker wanneer deze plaats heeft in een land waarin de rechten van de mens met voeten worden getreden.

Maar wát als deze volksopstand gekaapt is om een imperialistische machtsovername te forceren, zoals in Libië het geval was?

Nota bene in samenwerking met figuren die we in andere landen “Al Qaeda” zouden noemen, maar nu opeens “rebellen” of “vrijheidsstrijders” worden genoemd. Zoals Abdel Hakim Belhaj, die later ook bij de Free Syrian Army opdook.

En wát als je weet dat dezelfde regimes die de opstanden in Libië en Syrië steunen, tevens regimes zijn die de democratiseringsbewegingen in eigen land (en in andere landen zoals Bahrain) met harde hand neerslaan? Zoals de pro-Mubarak junta in Egypte, de Saudische dictatuur en de emir van Qatar?

Wat als je weet dat deze (en andere dictatoriale) regimes nog altijd worden bewapend door zogenaamde vrijheidslievende westerse machten, waaronder de VS, Groot-Brittanië, Duitsland en (indirect) Nederland?

Wat dit voor gevolgen heeft kan een Libische (salafistische) mensenrechtenactivist, en tevens verklaard tegenstander van Kadhafi, je vertellen: ‘De mensenrechtensituatie van de Libiërs is nu veel slechter dan onder Kadhafi.’

Wát als een “humanitaire interventie” uit naam van de VN of NATO, waartoe de “officiële woordvoerders” namens de Syrische opstandelingen oproepen, feitelijk de laatste tussenstap is voor de eerder geplande, maar wegens gebrek aan bewijs voor kernwapens, vertraagde aanval op Iran?

Wat als de Israëlische haviken, geplaagd door toenemende interne sociale onrust, alsmede groeiend internationaal protest tegen de illegale kolonisatie van Palestijns gebied, een in Bulgarije gepleegde (tragische, maar voor Netanyahu wel opvallend welkome) terreuraanslag aangrijpen om eerst Libanon en Syrië, en vervolgens de Syrische bondgenoot Iran aan te vallen? Dit scenario is heel goed mogelijk. En dat in combinatie met de samenwerking tussen neoconservatieve lobbyisten en wahhabistische “rebellen” die er zelf geen moeite mee hebben om journalisten en burgers op gruwelijke wijze te vermoorden.

Als je dit nu allemaal weet? En bovendien beseft dat je heel weinig weet, of eigenlijk maar weinig kán weten? Gewoon door het totale gebrek aan objectieve informatie in onze media. Ex-Al Jazeera journalisten kunnen er over meepraten.

httpv://youtu.be/EA0YLkLWEU0
 

Update 24 augustus 2012: De BBC wil er niet over meepraten, getuige het verwijderen van onderstaande video van hun website

httpv://www.youtube.com/watch?v=FBPX5KS2UsU
Kun je als “vredesactivist”, “vrijheidsstrijder” of “mensenrechtenactivist” dan eigenlijk nog met droge ogen de “revolutie”  in Syrië steunen in plaats van 200% inzet op een vreedzame oplossing?

Als je me vraagt hoe dié revolutie voor ons uit zal pakken, dan antwoord ik: wat denk je zélf?

Kort: 30 jaar hetzelfde kabinet in Nederland 1982-2012

Zie ook: klik voor artikel NRC